دچار یک مستی غریب بودم، مستی و مستانگی بدون الکل، مثل وقتایی که گیجی بدون آنکه بدانی چرا؛ نمیشناختمش، جلوتر رفتم و گفتم: هی تو؟! شنید و با تعجب برگشت؛ گفتم: تو، تو شبیه خاطراتم هستی، با تعجب پرسید: کدام خاطرات؟ گفتم خاطراتی که رفت ولی هنوز هم در بطن وجودم حضور دارند، تبسمی کرد و گفت: خب؟ گفتم: اجازه می دهی قدری به تو نگاه کنم؟ اخمی کرد و گفت: اما من عجله دارم، گفتم: تو که همین حالا هم زمان را از دست داده ای، چه فرقی می کند پنج دقیقه دیرتر برسی یا بیشتر، تو در هر صورت سرزنش خواهی شد. از سادگی حرفای من ناگهان به خنده آمد اما هنوز هم من با نگاه جدی به او نگاه می

سخته که بفهمی فاصله است بین درد من و تو؛ همیشه درد می کشیم تا دردمند درک بشه، اما دردامون که هیچ، دردمندانمون هم زیاد شدن؛ دردم میاد وقتی می بینم میزان دردمندامون بیشتر از دردامون شده، دردم میاد وقتی می بینم درد داری و کاری از دستم بر نمیاد، دردم میاد وقتی می بینم ناله می کنی از درد و درمونی واسه تسکین دردت ندارم، دردم میاد وقتی می بینم درمونده حال خرابتم و حتی خدا هم دلش به درد نمیاد، دردم میاد وقتی می بینم در به در دنبال دری هستی برای خروج از این درد و هیچ دری حتی برای خروجم به سمتت نمیاد، دردم میاد وقتی می بینم خودتو می خوای گول بزنی از این درد و هر چق

پشت بوم و هوای آروم و ارتفاع دو نفره؛ لبه پرتگاه نشسته بودیم و پاهامونو تو خلاء مرگ و زندگی تاب می دادیم. تقریبا بیست متری ارتفاعش می شد اما عمیقا اینو مطمئن بودم که تنها راهیه که میشه درِ دنیای بعدی رو باز کرد. نیم نگاهی بهش کردم و گفتم: ترسناکه نه؟ زیر چشمی یه نگاهی به پایین انداخت و گفت: آره، خیلی بلنده! یه لبخندی زدم و بهش گفتم: می دونستی خدا هم یه بار توی زندگیش ترسید؟ خندید؛ خدا؟! کی؟! گفتم: روزی که بندش خطا کرد و از خونش بیرون؛ گفت: خب؟ چه ربطی داشت؟ بهش گفتم: وقتی خدا بندشو از بهشت بیرون کرد، به شیطان گفت: هر کسی که راه تورو بره، میندازمش جهنم! اونجا ب

دستگیره در که چرخید، با باز شدنش بوی عجیبی به مشامم خورد؛ ناخودآگاه درو به جلو هل دادم و خودم به سمت عقب رونده شدم؛ بوی کثافت امونم رو بریده بود و راه نفسم رو بسته بود و در نتیجه سرفه پشت سرفه؛ حالم که جا اومد یه نفس عمیق کشیدم و به سمت سیاهی پیش رفتم، دستمو توی تاریکی تاب دادم و کلید برق رو زدم و نور ضعیفی کل محیط زیرزمین رو روشن کرد؛ یه مشت خرت و پرت به درد نخور با کلی گرد و خاک روش، تنها صحنه دراماتیکی بود که باهاش مواجه شده بودم؛ پارچه ی تمیزی که با خودم آورده بودم رو دور صورتم بستم و شروع کردم به کنار زدن آت و آشغالا؛ خوب می دونستم بعد این همه سال دارم

بهش گفتم: بزرگترین خیانت بشری رو در طول تاریخ، انسان خودش به خودش کرد؛ ولی نه با ساخت سلاح و موشک و اینجور چیزا، بلکه با ساخت زمان کاری کرد که انسان ها در طول قرن ها زندگی به بردگی گرفته بشن. هیچ وقت نگو گذشته ها گذشته، چون در واقع هیچ گذشته ای در کار نیست؛ نه گذشته ای وجود داره و نه آینده ای؛ بلکه همه چیز توی حاله که اتفاق میفته، همه چیز در لحظه است که می گذره؛ بهش گفتم: قرن، سال، ماه، روز، ساعت، دقیقه، ثانیه، صدم ثانیه و غیره و غیره و غیره رو انسان به وجود آورد، انسان بود که زمان رو ساخت، انسان بود که توهم زمان رو به آدما داد و همه این ها رو از رفت و آمد شب